Eén Kuyt maakt nog geen kampioen

Wat een feest, vorige week. Iedereen wist het al, maar nu werd dan ook officieel bevestigd dat Dirk Kuyt, 34 jaar, terugkeert naar Feyenoord. Ook ik ben blij. Dirk Kuyt was in mijn jongste jeugd vanzelfsprekend de grote held. Die doffe knal, op 5 februari 2006, tegen Ajax; heerlijk. En zoals dat gaat bij dergelijke gebeurtenissen van grote historische importantie, weet ik nog precies waar ik was toen ik hoorde dat Kuyt naar Liverpool ging: op het parkeerterrein van de Ikea in Barendrecht.

Geen wereld is zo opportunistisch als de voetbalwereld, en dus ging het afgelopen week alweer over het kampioenschap. Bij FC Rijnmond werd de druk nog even verder opgevoerd; met Dirk Kuyt moet Feyenoord wel kampioen gaan worden, toch? En als ook Jordy Clasie blijft dan lijkt het welhaast onvermijdelijk om de schaal over pakweg een jaar aan honderdduizenden op de Coolsingel te tonen – het zal een aardig feest worden, een stad die bevrijd wordt van zestien schaalloze jaren. Toen ook de onvermijdelijke John Guidetti weer aan Feyenoord gelinkt werd, en ook Salomon Kalou aangaf wellicht terug te willen keren, brak de hosanna-stemming helemaal los: eindelijk weer een aanstaand kampioenschap, en dit keer écht. Toch?

Nu ben ik dus ook erg blij met de terugkeer van Dirk Kuyt, en wil ik geenszins als Cassandra door het leven gaan, maar het kampioenschap laten afhangen van één speler? Kom nou toch. Weer keert het simpele idee terug dat om kampioen te worden je simpelweg een goede, veelscorende spits nodig hebt, die de ballen er allemaal inschiet. Deels klopt dat, een spits die makkelijk scoort helpt mee, maar het is niet de enige factor die van belang is. Minstens zo belangrijk is het aanvallende rendement van spelers die om de spits heen spelen. Buitenspelers, de nummer 10, de diepgaande middenvelder op 8.

En daar schort het bij Feyenoord dit seizoen aan. Manu scoorde de afgelopen weken eindelijk eens wat doelpunten, maar staat nog steeds maar op 7 goals in 22 wedstrijden. Op zich niet slecht, maar wel als je het aantal kansen die hij miste bekijkt; Manu had veel meer moeten en kunnen scoren. Over Boëtius is dit seizoen al veel gezegd en geschreven, en de laatste weken lijkt hij gelukkig weer op de fijne buitenspeler die hij voorgaande jaren was, maar zijn gebrek aan aanvallend rendement dit jaar is schrijnend. Weinig assists, weinig goals. Het is makkelijk alle schuld van Feyenoord’s gebrek aan aanvallend rendement in de schoenen van Kazim te schuiven, maar is het niet veelzeggend dat rechtsback Luke Wilkshire dit seizoen meer kansen creëerde dan linksbuiten Elvis Manu?

Ook de rol van Lex Immers moet niet onderbelicht blijven. Onder Ronald Koeman speelde hij in feite als schaduwspits achter of naast Graziano Pelle, dit seizoen moet hij van Rutten wat meer op het middenveld blijven. De middelste linie wordt daarmee versterkt, maar het verzwakt ook Feyenoord’s aanvallende kracht. Immers scoort dit seizoen te weinig, maakt te weinig kansen af, creëert te weinig en stelt anderen te weinig in staat te scoren.

Dat Dirk Kuyt komend seizoen de aanval – of verdediging, je weet het nooit bij hem – komt versterken, biedt hoop, maar het is denk ik te simpel te verwachten dat Feyenoord nu ineens een doelpuntenmachine wordt. Het verschil tussen een goede ploeg en een kampioensploeg is dat in een kampioensploeg álle aanvallende spelers scoren.

Vergelijk aanstaand kampioen PSV met Feyenoord, en het verschil wordt pijnlijk duidelijk: minus de twee verdedigende middenvelders Guardado en Clasie, scoorde het PSV-middenveld 22 goals en de Feyenoorders slechts 9. Hier is zichtbaar waarom PSV, wat betreft positiespel en het creëren van aanvallende mogelijkheden niet beter dan Feyenoord, kampioen wordt, en Feyenoord niet: scoren is iets collectiefs, niet iets dat alleen de spits moet doen. Aanvallend rendement, of gebrek daaraan, gaat het hele team aan – niet enkel de centrumspits.

Kuyt zal vast belangrijk worden voor Feyenoord, maar het is belangrijk niet enkel van hem te verwachten de club kampioen te maken. Manu, Boëtius, Kazim, Immers, El Ahmadi; vooral hun aanvallende rendement moet omhoog wil Feyenoord écht weer eens naar de Coolsingel. Nee, één Kuyt maakt nog geen kampioen. Zijn veelzijdigheid overwegende, elf Kuyt’s misschien wel.

Deze column verscheen eerder op Feyenoordnet.nl

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s