Ineens dacht ik aan Jhonny van Beukering

Over twee weken is het vier jaar geleden dat Jhonny van Beukering een wat ongelukkige sprint trok op de helft van Excelsior tijdens de wedstrijd van Feyenoord tegen de Kralingers. Meer nog dan de 10-0 tegen PSV een paar weken daarvoor symboliseerde het misschien wel de sportieve armoede van Feyenoord in die tijd.

Van Beukering, maar ook Michael Lumb, volgens Leo Beenhakker een geweldige linksback, en Fedor Smolov, volgens diezelfde Beenhakker een fantastische spits; het waren zware tijden.

Van Beukering was kort daarvoor transfervrij aangetrokken, na eerder een roemrijke carrière gehad te hebben bij clubs als Vitesse, NEC, De Graafschap en Go Ahead Eagles. Feyenoord zocht een extra spits, Mario Been kende Van Beukering nog uit zijn tijd bij NEC en zo geschiedde. Nu valt Van Beukering zelf niks te verwijten, een gebrekkige spits zonder veel doelpunten op zijn kerfstok en een fysieke gesteldheid die ach, daar is al genoeg over geschreven, zal ten alle tijden voor Feyenoord tekenen mocht de mogelijkheid zich voordoen, geef hem eens ongelijk, maar Van Beukering in een Feyenoord-shirt was toch een beetje vloeken in de kerk, met een megafoon voor je mond. Ongewild werd hij het symbool voor alles wat er mis ging bij Feyenoord.

Het publiek begon te brommen tijdens dat bewuste sprintje, alsof Beuk een brommertje was dat op gang kwam – maar niet deed. Toen hij in het veld kwam werd er, ergens tussen illusionaire hoop en cynisme, nog geroepen dat nu “de Beuk erin ging”.

Voor een supporter die opgroeide in tijden van namen als Gerson Magrao (mislukt, ondanks zijn hattrick tegen Jong ADO), Ivan Bandalovski (vorstelijk salaris voor reserve in het tweede), en Maikel Aerts (imponerend voorkomen, minder imponerende prestaties), die Feyenoord nimmer kampioen zag worden, behalve op oude videobanden, bovendien te jong was om tijdens de UEFA Cup finale van 2002 in het stadion te zitten en het nu maar moet doen met de KNVB Beker in 2008, en niet te vergeten de Zilveren Bal winst in 2011, heeft dat sprintje van Van Beukering een bijna mythische waarde gekregen. Ik stond op Vak S die dag, maakte zelfs nog een foto van het historische moment dat hij erin kwam en wist: de bodem is bereikt.

Donderdagavond moest ik ineens aan dat sprintje denken. Nu, vier jaar later, is de Feyenoord-wereld toch zeker wat mooier. Zal het toeval geweest zijn dat notabene een dag voor de wedstrijd tegen Sevilla het precies zeventien jaar geleden was dat Feyenoord van Juventus, met Zidane, met Del Piero, met Deschamps, won? Vast wel, maar toch, het zorgde voor een grotere lading rondom de clash tegen de Spanjaarden, want bij een club waar de geschiedenis vaak mooier is dan de nabije toekomst kijken we nu eenmaal graag naar het verleden om wat hoop te krijgen voor wat nog komen gaat.

Sevilla is geen Juventus, maar met drie UEFA Cups in de laatste acht seizoenen een grote Europese club, met prima spelers als de talenten Denis Suarez en Gerard Deulofeu. En de Europa League is geen Champions League en Kazim-Richards verre van een Cruz, nee, zeker niet, maar de overwinning van donderdagavond voelt als de definitieve afsluiting van opgroeien als Feyenoorder in tijden van een 10-0 nederlaag, exotische miskopen door wanhopende directeuren, de bekende pesterijtjes op school na wéér een nederlaag, behalve dan van die ene Natuurkunde-docent, wiens medelijden vast goedbedoeld was, maar misschien nog wel erger dan de plagerijen.

Het voelde als bevrijding van nakende faillissementen en eerste trainingen waarbij we tegen beter weten in zongen dat we nu toch echt kampioen gingen worden. Het is allemaal nog wat fragiel, de voetbalwereld opportunistisch, maar donderdagavond toonde een kleine glimp van Feyenoord zoals het ooit was, de Europese grootmacht die andere Europese grootmachten haar wil oplegde. Sevilla, zoals gezegd geen matige ploegje, werd door fijne Feyenoorders als Terence Kongolo, Sven van Beek, Jean-Paul Boëtius en Jordy Clasie getoond dat Feyenoord herrezen is, in ieder geval voor nu, en met de laatste drie seizoenen in ogenschouw misschien wel voorgoed.

“Feyenoord-supporter ben je niet voor je lol”, is de tot cliché verworden uitspraak van Gerard Cox. Nou, op dit moment wel hoor.

Deze column verscheen eerder op Feyenoordnet.nl

Advertenties

2 gedachtes over “Ineens dacht ik aan Jhonny van Beukering

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s