De terugkeer van Ulrich van Gobbel

Het mocht dan zomer zijn, de winde woei verraderlijk en door de permanente dreiging van regen was de temperatuur laag, te laag voor een augustusdag. Daarom had Ulrich van Gobbel over zijn rode en zwarte trainingspak ook nog een rode jas aangetrokken. Aan zijn voeten zaten twee zwarte voetbalschoenen, het type dat alleen nog de Materazzi’s van het vijfde zaterdagelftal lijken te dragen. Maar ook Ulrich van Gobbel, dus.

Op het veld voor ons voetbalden drie elftallen oefenpartijtjes. Een basiselftal van de A1, een mixelftal tussen A1-spelers en wat talenten uit de A2 en een team met de rest, de reserves achter de bankzitters. Het was donderdagmiddag, iets na drieën, voor de A1 de laatste training voor de Supercup-wedstrijd tegen de leeftijdsgenoten van Ajax op zaterdag, op hun complex notabene.

Ulrich van Gobbel liep wat rond. Er waren geen pylonen te verplaatsen, die zijn immers ongewenst bij een partijtje, geen ballen op te ruimen, er werd immers maar met één lederen exemplaar gespeeld, en het was niet de bedoeling dat na elke fout het spel stilgelegd werd voor een diepere tactische analyse. Van Gobbel ging tegen een lichtmast staan en keek naar het schouwspel dat zich voor zijn ogen had moeten ontvouwen, maar nooit echt deed. Alle teams stelden teleur.

De laatste keer dat ik Van Gobbel had gezien was een paar jaar geleden. Een vriendelijke EO-presentator ging met hem om prime time in gesprek. Hij moest huilen. De sterke, grote, slimme, harde verdediger van weleer was een kwetsbare reus geworden. De gedachte aan alles wat hij verloren had nadat hij in 2002 werd gedwongen te stoppen met voetballen deed zijn tranen rollen. In zijn laatste wedstrijd voor Feyenoord had hij ook nog eens in eigen doel geschoten. Nog meer tranen. Het was de 1-0 tegen Bayern München, een Champions League-wedstrijd die Feyenoord uiteindelijk met 3-1 verloor. Mede door die nederlaag moest Feyenoord uiteindelijk naar het UEFA Cup toernooi, het is bekend hoe dat afliep. Die eigen goal was in zekere zin Van Gobbel’s bijdrage aan de cupwinst.

Daarna ging het rap minder. Hij werd verdacht van het verduisteren van leaseauto’s en vluchtte. Van Gobbel was onvindbaar. In 2006 werd hij veroordeeld tot vier maanden celstraf, twee jaar later werd die celstraf een taakstraf van honderdtwintig uur.

Nu gaat het weer beter. Via via geraakte hij betrokken bij de Feyenoord Soccer Schools en eerder dit jaar trainde hij samen met onder meer Robin Nelisse Cubaanse talentjes. Nu wordt hij assistent van de D2 en ook van de A2, waar hij Jan Gösgens ondersteunt.

Nadat een trainingspartij voorbij was liep hij naar een bijveld, waar het resterende elftal een positiespelletje deed. Naast hem liep een jonge verdediger van de A2. De hele training had Van Gobbel, die een stuk introverter lijkt te zijn dan hij als voetballer oogde, zijn mond gehouden, maar nu legde hij rustig uit wat het talent verkeerd had gedaan en hoe hij dat op kon lossen.

De jongen knikte, zei “bedankt meneer” en trok een sprintje. Op het gelaat van Van Gobbel kwam een kleine glimlach tevoorschijn.

Deze column verscheen eerder op Feyenoordnet.nl

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s