De Van Geel Doctrine

Elke Amerikaanse president had er eentje. Monroe, Johnson, Bush, nu Obama. Een doctrine, vaak gericht op buitenlandse politiek. Afzijdigheid (Monroe), indammen van communisme (Johnson), producten van de tijd en binnenlandse politiek, vaak. In het voetbal zijn ze er eigenlijk niet. Of worden ze in ieder geval zeer zelden geformuleerd. Toch ga ik het nu proberen. De Martin van Geel Doctrine, over zijn transferbeleid.

Had Feyenoord gisteravond gewonnen als er een spits was aangetrokken? Geen idee. Zeker is wel dat Bas Dost nog niet fit was geweest, want de spits van VFL Wolfsburg revalideert nog. De honger van fans om een spits te presenteren was dan gestild, maar zonder profijt, want Dost kon toch nog niet voetballen. Hij was bovendien duur geweest, te duur voor Feyenoord vermoedelijk, met het oog op de aanstaande Champions League wedstrijden. Dat weet zijn club, en dus kreeg Feyenoord het verzoek even drie miljoen euro meer te betalen voor Dost dan aanvankelijk de vraagprijs was.

Had Van Geel dan maar “ja” moeten zeggen?

Volgens veel supporters wel, en ook Ruben Schaken en Jordy Clasie waren gisteravond voor de camera’s en microfoons en schrijfblokken van journalisten openhartig. “Waar is een schaduwlijst dan voor?”, vroeg Schaken zich af, nadat Feyenoord er niet in was geslaagd vervangers te halen voor de vertrokken spelers. Geen spits, geen (fitte) rechterverdediger, ook geen buitenspeler.

De transfermarkt is een raar spel. Een speler die op 30 juli zeven miljoen euro moet opleveren kan een maand later ineens de helft goedkoper zijn, als de verkopende partij met de dreigende sluiting van de markt opgezadeld blijft met een ongewenste en ongemotiveerde voetballer. Dat leidt er dan toe dat spelers alsnog worden verkocht, voor minder geld, op het laatste moment. Op die manier kon Feyenoord relatief goedkoop John Guidetti, Otman Bakkal en Graziano Pelle huren, omdat hun werkgevers angstig waren anders ze niet kwijt te raken.

Maar zo werkt het op 29 juli, een dag voor een Champions League-wedstrijd, niet, zeker niet als een verkopende partij weet dat de geïnteresseerde club miljoenen euro’s (zo’n 33 miljoen euro, waarvan natuurlijk maar een klein deel besteedbaar, maar toch) heeft gecasht met vier transfers én twee zeer belangrijke wedstrijden gaat voetballen. Dan kan Bas Dost ineens zes a zeven miljoen euro kosten, terwijl hij over een paar voor een paar miljoen minder weg kan. Ook andere voetballers zijn ineens duurder. Feyenoord en Martin van Geel zijn dan niet in de overheersende positie tijdens onderhandelingen. En dat zijn ze over een maand wel.

Dat weet ook Martin van Geel. Ik sprak hem na de oefenwedstrijd tegen FC Emmen even. Bij hem geen paniek, maar rust, misschien een tegen het voor een supporter irriterende aan hoeveelheid rust. Het is een dilemma: moet je als club het risico nemen spelers te kopen die nu duurder zijn, in de hoop de Champions League voorronde door te komen en miljoenen te verdienen in het hoofdtoernooi? En was precies deze gok (nu even wat meer betalen zodat we CL halen en gaan cashen) in de zomer van 2007 met miljoenenaankopen als Kevin Hofland, Roy Makaay en Tim de Cler nu niet precies één van de kiemen van de financiële onheil die in de jaren erop volgde? Feyenoord haalde geen Champions League, er stroomden geen miljoenen binnen maar zat wel met miljoenensalarissen en afbetalingen aan clubs. Daarom is de kritiek die er nu is ergens ook wel hypocriet: enerzijds wordt “het bestuur” opgedragen niet weer dezelfde fouten uit het verleden te maken door onverantwoorde risico’s te nemen, anderzijds wordt datzelfde “bestuur” (Feyenoord heeft al jaren geen bestuur meer maar een directie, maar dat rijmt minder in spreekkoren) opgeroepen linea recta spelers te presenteren en dat CL-risico maar te lopen, want ja, er moet iemand bijkomen. En denken mensen nu echt dat als Feyenoord de mogelijkheid had gehad een gewenste speler te kopen dat niet was gebeurd?

Wat dat betreft is het nuchtere realisme van Van Geel te prijzen. Nu niet drie miljoen extra betalen voor een speler die over een paar weken voor veel minder gehaald kan worden, tegen alle druk in. Enorm frustrerend is het wel, want je wilt als supporter dat er een representatief elftal voor de dag komt in de Champions League. Geen Wesley Verhoek, geen Ruben Schaken, geen Mitchell Te Vrede.

Wel nu, hier is dan de Van Geel Doctrine, die hij tot nu toe alle vier de zomers dat hij werkzaam was bij Feyenoord leek te gebruiken, toen hij lang wachtte met het aantrekken van spelers, tegen het godsgruwelijk frustrerende lang, maar de club wel miljoenen bespaarde.

Afwachten, rustig blijven, niet laten opjagen door de leunstoelmanagers die het allemaal beter weten en uiteindelijk, op precies het juiste moment een speler contracteren voor een bedrag dat een paar weken geleden onmogelijk was geweest.

Advertisements

2 gedachtes over “De Van Geel Doctrine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s