Feyenoord vliegt naar de WK-finale en ziet “voetbal van een andere wereld”- 1958

1958. In het jaar dat Feyenoord haar vijftigjarig bestaan viert, is er sportief weinig reden tot vreugde. Elfde in de Eredivisie, na wéér een teleurstellend seizoen. Achttien jaar geleden is het alweer, het laatste landskampioenschap. Wat verlangen de Feyenoorders er naar om eindelijk weer de beste van het land te zijn. En wat wordt er verlangd naar topvoetbal. Het is een combinatie van de viering van het jubileum en de hunkering naar topvoetbal die het verenigingsbestuur ertoe brengt de spelers én enkele legendes mee te nemen naar Zweden, voor de finale van het Wereldkampioenschap voetbal tussen het gastland en Brazilië.

Het vergaat Feyenoord die jaren maar moeizaam. In 1956 doet voorzitter Cor Kieboom verwoede pogingen plaatsing voor de nieuw te vormen Hoofdklasse, het betaalde voetbal is twee jaar eerder mede door zijn inspanningen tot stand gekomen, te verzekeren. Omdat Feyenoord laag staat in de ranglijst, koopt de kolenhandelaar maar het Haagse Holland Sport op, om desnoods op hun licentie Feyenoord op het hoogste niveau te laten voetballen. Het blijkt uiteindelijk niet nodig, maar tekent wel de sportieve nood waarin Feyenoord in de jaren vijftig verkeert.

Toch staat er bij het vijftigjarig jubileum van de club geen slecht elftal. Integendeel. Piet Steenbergen, één van de eerste Feyenoorders die voor het profvoetbal naar het buitenland ging, is terug, en voorin spelen Coen Moulijn, Cor van der Gijp en Henk Schouten. Achterin maken reuzen en keiharde verdedigers als Nico Roodbergen, Jo Walhout, Gerard Kerkum en Cor Veldhoen de dienst uit. En trainer is Jaap van der Leck, in het verleden geen onverdienstelijke oefenmeester bij onder meer Sportclub Enschede. In de zomer van 1958 wordt bovendien voor een recordbedrag van 134.000 gulden Ajax-keeper Eddy Pieters Graafland gecontracteerd. Bovendien wint Feyenoord dat jaar de Vriendschapsbeker, een toernooi tussen clubs uit de Benelux, door met 6-0 van de Belgische topclub Anderlecht te winnen.

Om het seizoen af te sluiten wil het bestuur in eerste instantie een toer maken door Spanje, maar wanneer dat op het laatste moment afketst wordt besloten tot een reis naar Zweden, waarin in de juni-maand het WK wordt georganiseerd. Het is het toernooi van een fabelachtige Pelé, zeventien jaar oud slechts, maar ook van Didi, de Braziliaanse centrale middenvelder die wordt verkozen tot beste speler van het toernooi. Ze maken grote indruk op de Feyenoorders, die een dag eerder vanaf het Rotterdamse vliegveld Zestienhoven naar Zweden zijn vertrokken met een gecharterde vlucht. Niet alleen de eerste selectie en het bestuur van Feyenoord zitten in het vliegtuig, ook onder andere oud-eerste elftalspelers Jan Linssen en Puck van Heel vliegen mee. De trip staat onder leiding van bestuurders Cees Buitendijk, Cees Prins en Guus Couwenberg (die later Kieboom opvolgt als voorzitter).

Na een voorspoedige vlucht, die voor de boomlange Nico Roodbergen eindigt met enkele gevulde kotszakjes, kijken de voetballers en begeleiders in hun hotel naar de wedstrijd om de derde plaats tussen West-Duitsland en Frankrijk. De Fransmannen winnen met liefst 3-6, mede dankzij vier goals van de onnavolgbare aanvaller Just Fontaine. Ook Raymond Kopa maakt indruk op de Feyenoorders. Hij is de “ster van het veld”, merkt voetballer Riny van Woerden op.

De volgende dag wacht de grote finale. Prijs van een kaartje? Liefst dertig gulden! Maar daarvoor nemen de Feyenoorders wel plaats op een overdekte tribune in het Rasunda Stadion in Solna. De Zweden komen via de steraanvaller Liedholm al na vier minuten op voorsprong, maar de Brazilianen winnen tamelijk eenvoudig met 2-5, mede door twee goals van Pelé, die huilend van geluk over het veld rent. Het is “voetbal uit een andere wereld, (…) wat wij hebben gezien en waarschijnlijk nooit meer van ons leven zullen zien”, schrijft Van Woerden in cluborgaan De Feijenoorder.

Didi en Pelé maken grote indruk. “Mocht Pelé”, schrijft Van Woerden, “inderdaad 17 jaar zijn dan kan hij werkelijk nu reeds als een wereldwonder betiteld worden.” Een jaar later komt ook Van Woerden dit “wereldwonder” tegen; op het Oosterpark voetbalt Feyenoord een vriendschappelijke wedstrijd tegen Santos – mét Pelé in de basis.

Ook Garrincha maakt indruk. Maar, zo merkt Van Woerden op, een “een getrouwe copie van deze linksbuiten loopt de laatste maanden in onze eigen “kuip” in de vorm van soldaat Koen”. Bedoeld wordt natuurlijk Coen Moulijn, de jonge buitenspeler die Kieboom en manager Guus Brox in 1955 bij stadsgenoot Xerxes hebben weggeplukt.

Een dag na de finale vliegen de Feyenoorders met een “onvergetelijke wedstrijd” in hun geheugen terug naar Rotterdam. In de lucht vermaken de spelers zich wel. Er is Heineken, genoeg voor iedereen. Na de landing brengt de bus van Jan Linssen een ieder tegen het einde van de maandagavond weer naar Zuid.

Het is een mooie afsluiting van een toch wel feestelijke maand, ondanks dat Feyenoord in de competitie dan zo teleurstellend presteerde. Het eigen jubileumtoernooi, waarbij het Duitse Schalke 04, het Franse Valenciennes FC en het Schotse Hibernians zijn uitgenodigd, wordt halverwege juni gewonnen. En eerder die maand is de Benelux/Vriendschapsbeker dus al gewonnen. Maar zo goed als het “voetbal van een andere wereld” dat de voetballers in Zweden zien, zal het niet geweest zijn.

Met dank aan Rolph Heesakker

Advertisements

2 gedachtes over “Feyenoord vliegt naar de WK-finale en ziet “voetbal van een andere wereld”- 1958

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s