Een oefenwedstrijd van FC Dordrecht

Hieronder een stukje over FC Dordrecht, een club waar ik ook wel een zekere sympathie voor heb. Het is geen Feyenoord, maar ik wilde het u niet onthouden.

Omdat ik geen werk, geen hobby en ook geen vriendin heb en het WK een rustdag had, stapte ik iets voor half zeven op een zonnige woensdagavond in de auto. Waardenburg was de eindbestemming, voor de wedstrijd tussen FC Dordrecht en een team van regionale voetballers. Waardenburg, dat kende ik alleen van de traditionele rellen kort na Nieuwjaar en van mijn juffrouw in groep zes die daar claimde te wonen.

Het sportpark van WNC, De Woerden geheten, niet te verwarren met de stad Woerden, ligt ingeklemd tussen een snelweg, een spoorlijn, een boomgaard en een woonwijk. Om bij de twee velden te komen, moet je eerst door een woonweg en over kronkelige weggetjes rijden. Dan een dijk op. Op die dijk staat Theo, een jongen, ik denk een junior van de vereniging, in een feloranje hesje. Er zijn geen parkeerplaatsen meer, maar ik mag gewoon op de stoep in de wijk parkeren, zo gaat dat altijd, zei hij. Ik bedenk me wat altijd betekent; zoveel publiek zal de promovendus in de eerste klasse normaliter toch niet trekken.

Als ik iets later het sportpark op loop, klinkt het nummer Ademnood (“ik ben in ademnood, en de kans is groot” etc.) van Linda, Roos en Jessica door de speakers. Het is ook dat nummer dat de opkomsttune is, als even later de tweeëntwintig spelers, scheidsrechter en lijnrechters het veld oplopen. Ik ben bij redelijk wat kleine clubs geweest en meer dan eens was de muziek waarbij het spelers het veld betreden “Eye of the Tiger”.

Ik loop naar de andere kant van het veld, aan de kant van de snelweg en de reservebankjes. Er zijn vooralsnog meer sponsorborden dan toeschouwers. Allejezus, wat hangen er veel sponsorborden. Staan achter de doelen is een onmogelijke exercitie, omdat er enorme sponsorborden en -spandoeken hangen die de volledige zijde innemen. Vandaar dat de club jaarlijks erin slaagt redelijk wat goede spelers bij de regioconcurrenten weg te halen, bedenk ik.

Omdat het veld dus langs een snelweg ligt toeteren er regelmatig auto’s en vrachtwagens in het voorbijreden. Eén vrachtwagen doet dat net op het moment dat Mart Lieder, de nieuwe spits van FC Dordrecht, zijn aanloop neemt voor een penalty. Weg concentratie, slap schot, bal voor de keeper. Een man die in de hoek van het veld tegen het scorebord staat te plassen draait zich net op het moment van de penalty om en plast over zijn schoenen. “Godverdomme”, zie ik hem mompelen.

FC Dordrecht voetbalt in de eerste helft met de voetballers van wie zeker is dat ze komend seizoen in de Eredivisie zullen spelen met de Schapenkoppen. Dat zijn op dit moment tien veldspelers en een keeper, precies genoeg. Daardoor heeft het team van Ernie Brandts een groot overwicht op de tegenstander, een bijeen geraapt zooitje voetballers uit de regio, onder leiding van een trainer in een te groot jasje, ik denk van V&D, die zich bezigt met termen als “inklimmen”, “indribbelen”, “doordekken” en bij corners roept “afspraken!!”. Ik weet niet of hij serieus genomen wordt door de spelers.

Terwijl een klein, blond meisje van een jaar of drie zwaait naar haar voetballende vader, scoort Rihairo Meulens de 0-2. Hij was ooit een groot talent bij Vitesse, vervolgens niet doorgebroken bij Roda JC en na twee jaar Almere City FC bezig aan zijn tweede achtereenvolgende jaar bij FC Dordrecht. Een vader en zoon zitten op een bankje langs de lijn en nemen ondertussen een selfie. Op de achtergrond raast een vrachtwagen voorbij.

Voor rust wordt het ook al 0-3 en 0-4, door Mart Lieder, die nu wel scherp schiet. Een jongetje vraagt me ondertussen wie de tegenstander is en of ik clubs promoveer. Ik vraag hem om een nadere toelichting, terwijl ik bedenk dat daar wel iets in zit, immers, in Football Manager doe ik dat regelmatig. Die geeft hij niet en het gesprek bloedt dood.

In de rust loop ik even terug naar m’n auto. In het hokje bij de ingang zitten een man en vrouw de recettes te tellen, terwijl een jongeman zijn kaartje afgeeft. “Zit er ook een niet-goed-geld-terug-garantie op?”, vraagt hij. De vrouw knikt van nee, wat kan ze anders, en verscheurt het kaartje.

Dan begint de tweede helft. Javier Vet scoort een prachtige 0-7 en terwijl de spelers nog najuichen komen de reserves het veld in. Elf spelers, die normaal Jong FC Dordrecht vormen. Op de bank blijft achter Ryan Korporaal, een rechtsback die is overgekomen van Feyenoord. Er blijkt één wissel teveel te zijn. Lullig. Ik bedenk me de treurnis van het voetballersbestaan in de marge. Op maandagavond wedstrijdjes voetballen voor een handjevol toeschouwers, ik kijk nog liever op maandagavond dat verschrikkelijke VI. Maar goed, ik krijg er dan ook niet voor betaald.

De zon gaat onder, het wordt koud. Ook het regioteam wisselt. Een speler die eruit gaat positioneert zich vlakbij mij, bij twee jongens die het al de ganse avond over een verbouwing van een huis hebben. “Die spits van ons, jezus, die kan er niks van, godverdomme”, zegt de speler. Zijn vrienden horen het aan en knikken. “He-le-maal niks”.

Elke keer als de bal en een speler in de buurt zijn, coacht technisch directeur Marco Boogers, in de buurt van de cornervlag op een bankje gezeteld, zijn spelers. Trainer Ernie Brandts zit de hele wedstrijd op een tuinstoeltje en zegt niks. Eén van de ingevallen spelers is Sai van Wermeskerken, een in Maastricht geboren maar in Japan opgegroeide aanvaller, die in een YouTube-filmpje zijn kunsten propagandeert aan de rest van de wereld en vermoedelijk vooral clubs, en vorig jaar in Nederland ging wonen. Hij kwam op proef, mocht blijven en gaat nu zijn tweede seizoen in het tweede beleven.

Vlak voor tijd scoren de reserves, op aangeven van Van Wermeskerken, de 0-8. Ik ben inmiddels al nabij de uitgang gaan staan, dan ben ik sneller weg. Na iets meer dan negentig minuten voetballen fluit de scheidsrechter drie keer. Een meisje dat vlakbij mij staat zegt “houdoe” – niet tegen mij. Ik loop weg, overdenk mijn leven, stap in de auto, en rijd terug naar huis.

Beter dan de hele avond thuiszitten.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s