Henk van der Bijl, verjarend en vergeten clubicoon

Henk van der Bijl was jarenlang de keeper van het eerste van Feyenoord en verjaarde afgelopen week. Hij werd 89 en is daarmee één van de oudste nog levende oud-eerste elftalspelers, misschien wel de oudste. Maar Feyenoord vierde op Twitter liever de verjaardag van Karim Saïdi en Lars Elstrup.

 

Eind jaren veertig, begin jaren vijftig, gaat het maar matig met Feyenoord. De Tweede Wereldoorlog vormt bijna letterlijk een breuk tussen de glorietijd die vanaf eind jaren tien wordt ingezet en pas in 1940 met het behalen van het vijfde landskampioen ten einde loopt, en de moeizame jaren na de bevrijding. Puck van Heel, Adri van Male, Kees Pijl, Adriaan Koonings, Jaap Barendregt – de tijden dat die vijf iconische Feyenoorders heel voetballend Nederland hun wil oplegden lijken een eeuwigheid geleden als Henk van der Bijl, Henkie Bijl voor supporters en vrienden, in 1946, debuteert in Feyenoord 1.

Negen jaar eerder heeft hij zich aangemeld als clublid, nog net op tijd om tijdens de opening van De Kuip als pupil op het veld te staan. Tijdens de Oorlog is hij afgevoerd geweest naar Polen, waar hij de spaarzame vrije tijd van het werkkamp vult met voetballen. Hij werd er van keeper voorspeler, een plaats in het veld die ook bij terugkomst in Nederland ambieerde, maar uit het hoofd werd gepraat door jeugdleider Wulffraat.

In de elf jaar die Bijl de keeperstrui van Feyenoord draagt zag hij het voetbal veranderen. Terwijl Nederland opgebouwd wordt zakt Feyenoord in rap tempo weg uit de top van het Nederlands voetbal en trekken buitenlandse topclubs aan de Nederlandse voetbalsterren. Joep Brandes was in 1950 de eerste Feyenoorder die naar het buitenland trok, niet veel later volgden Arie de Vroet en Piet Steenbergen. Ook Faas Wilkes, de fijne aanvaller van Xerxes, werd profvoetballer in het buitenland. Het halsstarrige vasthouden aan het amateurisme door de KNVB bracht het Nederlandse voetbal diep in de ellende. Het is de beruchte Slaapkamerconferentie in 1954, waar Feyenoord-voorzitter Cor Kieboom een leidende rol in speelt, die Nederland eindelijk richting het professionalisme duwde.

Van der Bijl heeft zich dan al als betrouwbare keepers van Feyenoord 1 ontpopt. Jarenlang staat hij op doel, niet in de makkelijkste jaren van de clubgeschiedenis. 198 competitiewedstrijden speelde hij. Een kampioenschap maakte hij niet mee, wel stond hij in 1948 met de Zilveren Bal in zijn handen. Bijl was een populaire speler, een showkeeper zou nu gezegd worden. Jongetjes kwamen vaak langs zijn herenmodezaak om een handtekening te vragen, zoals jonge supportertjes niet veel jaren later in de sportzaak van Eddy PG om een handtekening bedelden.

Maandag werd Van der Bijl negenentachtig jaar. Het maakt hem bij mijn weten één van de oudste nog levende oud-eerste elftalspelers, misschien wel de oudste. Op Twitter feliciteert @Feyenoord elke dag de jarige oud-spelers. Karim Saïdi, de Tunesische verdediger die door Ruud Gullit en Mark Wotte werd gehaald en flopte (uiteraard), en Lars Elstrup, de Deen die later naaktloper werd, bleken ook jarig. Mooie tweet, gefeliciteerd, van harte, fijne dag. Helaas werd Van der Bijl niet gefeliciteerd en dat is jammer, want misschien dat hij sportief dan geen iconische speler was, zijn leeftijd, de bijna tweehonderd competitiewedstrijden die hij in Feyenoord 1 keepte en zijn tweewekelijkse aanwezigheid in De Kuip bij alle thuiswedstrijden maken hem wel degelijk een clubicoon. En dat verdient best een beetje onderscheiding.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s