De aanloop van Robin van Persie

Robin van Persie was nog maar zeventien toen ik hem voor het eerst zag voetballen. Op het hoofdveld van Varkenoord, Feyenoord’s jeugdcomplex met uitzicht op De Kuip, speelde Feyenoord A1 tegen Sparta A1. Het werd 5-0 en voor het tweede achtereenvolgende seizoen was Feyenoord kampioen. Van Persie rende juichend over het veld.

Een goede voetballer was hij toen wel, snel en technisch, een doelpuntenmaker bovendien. Alleen Klaas-Jan Huntelaar, de spits van de A1 van PSV, scoorde dat seizoen meer doelpunten dan de kunstenaarszoon uit Kralingen. Twintig doelpunten maakte hij, maar dat kroonde hem nog niet tot beste speler. Dat werd rechtsback Gill Swerts, door Feyenoord een paar jaar eerder overgenomen van het Belgische Beveren.

Feyenoord had een goed team. De jeugd van Feyenoord floreerde, in een systeem waarin de eerste jaars A-junioren in het team van de Sportclub speelden, ook in de Eredivisie, en de tweede jaars A’tjes in de landelijke jeugd van de proftak. Leonardo was vijftien toen hij naar de A ging en ook Van Persie speelde al op jongere leeftijd dan normaal in het hoogste jeugdteam. Dat was knap, want aanvallend was dat team sterk met spelers als Dick Tijdeman, een sterke spits waarvan iedereen een carriere in De Kuip voorzag maar die in het profvoetbal niet verder kwam dan het tweede van Excelsior en FC Dordrecht, Jason Oost, ook al een grote toekomst voorspeld, en dus Robin van Persie. Op doel stond Erwin Friebel of Cor Varkevisser en in de verdediging speelden klinkende namen als Dick Tol, Danny Buijs en Glenn Loovens.

Een sterk team dat logischerwijs twee jaar achter elkaar kampioen werd. Weinig spelers braken echt door in De Kuip. Coach Van Marwijk gaf een aantal jongens wel een kans, maar wisselde ze vaak even snel weer als ze een fout gemaakt hadden. Zo kon het gebeuren dat grote talenten als Saïd Boutahar en Glenn Loovens niet doorbraken en Jason Oost gratis de deur uit liep naar RKC Waalwijk.

Behalve Van Persie. Na zijn debuut tegen Vitesse, een uitwedstrijd, ik kan het me nog herinneren, achttien jaar was hij pas, rees zijn ster snel en groeide hij langzaam uit tot een vaste basisspeler. Ik was zeven, acht aan het eind van het seizoen 2001/2002 toen hij debuteerde, en kan me vooral zijn motoriek nog herkennen. Frivool. Als hij rende leek het alsof zijn handen water weg probeerden te duwen. Met succes, want hij ging elke tegenstander voorbij, tot aan geroutineerde Europese verdedigers in het UEFA Cup-toernooi dat Feyenoord dat seizoen won.

Afgelopen zaterdag zag ik weer wat van die motoriek terug. De motoriek die Van Persie al had in de jeugd, toen ik hem voor het eerst zag voetballen. Zijn aanloop naar de, succesvolle, penalty tegen Crystal Palace. Dertig jaar is hij inmiddels en zijn tengere lichaam is een forse, atletische sportmannenbouw geworden. Zijn haar geraakt langzaam grijs maar dat is niet erg, Ryan Giggs is veertig jaar en ook grijs maar speelt nog elke week. Even zag ik dat jongetje in Van Persie terug, dat op oude videobanden nog te zien is op de pleintjes in Kralingen in Rotterdam. Een zelfde aanloop, een zelfde trap, een zelfde goal. Net als vroeger. Alleen nu is hij ’s lands beste voetballer en is zijn trapveldje Old Trafford.

Nb: misschien dat ik Van Persie al eerder heb zien voetballen. Zijn trapveldje was vlakbij het huis van een familielid. Nog steeds voetballen er dagelijks jongens, jonge mannen, wellicht in de hoop ooit in de voetsporen van RvP te treden.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s