Tien jaar Feyenoord in tien miskopen; deel 2

Vandaag deel 2 in mijn serie over tien jaar Feyenoord in tien miskopen. In de eerste aflevering kwamen spelers als Gerson Magrao, Angelos Charisteas en Philippe Leonard voorbij. Vandaag ga ik verder waar ik vorige keer geëindigd was.

Nadat Feyenoord in 2006 aan de rand van de afgrond staat en er zelfs bijna invalt, is de conclusie op Zuid duidelijk: dit nooit meer. Jorien van den Herik wordt na een people’s revolt verjaagd, waarna oud-speler en -voorzitter Gerard Kerkum samen met een commissie de taak krijgt Feyenoord’s organisatie op te schonen en te verbeteren. Na enkele maanden komt hij met een rapport, waarin hard afgerekend wordt met het verleden. Zo ver was de rest van Rotterdam inmiddels ook wel. De tijd dat voor veel geld onbekende Brazilianen gecontracteerd werden, moest afgelopen zijn.

En inderdaad: na 2006 haalt Feyenoord weinig Brazilianen meer. Adalberto, een verdediger die na een stage vastgelegd wordt en verhuurd wordt aan satellietclub Westerlo, en middenvelder Manteiga, die in De Kuip vooral herinnerd wordt aan zijn verdrietige gelaatsuitdrukking, zijn in 2007 en 2008 de laatsten. Toch betekent dat niet dat het tijdperk van miskopen voorbij is, in tegendeel.

2007: Chun Soo Lee

Feyenoord heeft geen gelukkige geschiedenis met Beckham. Op 5 november 1997 geeft een nog jonge David Beckham als middenvelder van Manchester United de assist voor de 0-2 van Andy Cole tijdens een Champions League duel in De Kuip. In 2004 tekent de Belgische Beckham Benjamin de Ceulaer bij Feyenoord. De aanvaller, die zich met een oorbelletje en net iets te modieus geknipt haar misschien net te veel aan de echte Beckham spiegelt, is een groot talent, maar kan na een verhuurperiode bij zijn oude club Sint Truiden niet imponeren en wordt verhuurd en later verkocht aan RKC Waalwijk. Miskoop. In de zomer van 2007 haalt Feyenoord opnieuw een Beckham naar De Kuip. Dit maal een Koreaanse aanvaller, een klein mannetje met een vlassig snorretje zoals sinds eind jaren tachtig niet meer gezien op de Nederlandse velden. Het zou de Koreaanse Beckham zijn, roept een official van Feyenoord in die dagen enthousiast. Na geflopt te zijn in Spanje bij Real Sociedad hoopt de international nu wel succes te hebben in Europa. Ijdele hoop, blijkt. In twee contractjaren komt hij tot twaalf wedstrijden, nul doelpunten. Tweemaal wordt hij verhuurd aan Koreaanse clubs. Hij imponeert niet, is fysiek zwak, integreert moeilijk en mist zijn thuisland. Even lijkt hij nog uit te groeien tot een nieuwe cultheld, als Het Legioen bij rushes van de buitenspeler massaal ‘Lee! Lee! Lee!’ van de tribunes roept. Even, want al snel blijkt Lee de volgende in de lange rij van miskopen.

2008: Kermit Erasmus

Hoe kan iemand die Erasmus heet falen bij een Rotterdamse club? Woest enthousiast zijn sommige supporters als Feyenoord in de zomer van 2008 de talentvolle Zuid-Afrikaanse spits Kermit Erasmus vastlegt. Nota bene in het jaar dat Feyenoord haar honderdjarig bestaan viert wordt een speler gehaald met een naam die niet Rotterdamser kan. En stel je voor: Erasmus die Feyenoord naar een overwinning tegen Ajax, of beter, de Coolsingel, schiet! Met zo’n naam kán je haast niet falen bij Feyenoord. In tegenstelling tot Desiderius blijkt deze kleine spits, die opvalt door zijn blonde hanenkam, geen genie. Die hanenkam blijkt ook het enige waarmee hij opvalt, want op het veld kan hij zijn grote belofte nooit vervullen. Na één seizoen en vier invalbeurten wordt hij verhuurd aan stadsgenoot en satellietclub Excelsior, waar hij het beter doet. Dertig wedstrijden, twaalf goals. Desondanks keert hij in de zomer van 2010 niet terug in De Kuip, maar naar Zuid-Afrika. Tegenwoordig heeft hij zijn hanenkam ingeruild voor langer haar en speelt hij bij de Kaizer Chiefs.

2009: Sekou Cissé 

Zelden zal een trainer zo enthousiast onthaald worden als Mario Been in 2009 bij Feyenoord. Ajax heeft in Johan Cruijff haar Verlosser, Feyenoord dacht in die bewuste zomer met Been haar eigen verlosser gehaald te hebben. Er worden zelfs t-shirts verkocht met Been a la Che Guevara, de revolutionair. De populaire trainer krijgt niet alleen steun, maar ook een zak geld van investeerders rondom de club. En zo kan het gebeuren dat Feyenoord maar liefst drieënhalf miljoen euro neerlegt voor Sekou Cissé. Feyenoord wint de strijd om de Ivoriaanse aanvaller van Roda JC van FC Twente, dat hem eveneens vast probeert de leggen en claimt dat Cissé zelfs al een voorcontract heeft getekend bij de Tukkers. Vier jaar later is Feyenoord dankzij een vijfjarig contract nog steeds niet van Cissé verlost. Op een handvol wedstrijden na kan hij nooit overtuigen. En altijd maar weer die verdomde teen, waar hij altijd aan geblesseerd lijkt te zijn. Cissé blijkt symptomatisch voor het opportunisme waarmee Feyenoord het tijdperk Been ingaat, want twee jaar later eindigt Feyenoord op een historisch lage tiende plaats en heeft Cissé in slechts vijfentwintig wedstrijden geen moment laten zien zijn transfersom waard geweest te zijn. Wat zal FC Twente blij geweest zijn.

In de zomer van 2009 haalt nog een andere miskoop: Aleksander Ignjatovic, een Servische verdediger die op een dvd’s erg goed leek, maar in Rotterdam amper meekwam op het niveau van het beloftenelftal.

2010: Jhon van Beukering

Arme Jhonny. Hij probeerde het wel, maar aan het gelach en sarcastische gejuich op de tribunes van De Kuip te horen lukte het niet. Tegen Excelsior trekt de spits, die zijn bijnaam Jhonny van de Burger King niet voor niets had, een sprintje. Of iets wat er op leek, want de stevige spits komt amper vooruit. Na afloop grapt trainer Mario Been dat de voormalig speler van clubs als De Graafschap, Vitesse en Go Ahead Eagles de wind tegen had. Na drie wedstrijden vertrekt Van Beukering weer. Een iconisch figuur in de rijke geschiedenis van Feyenoord, maar ook vooral een symbool van de wanhoop die Feyenoord in die tijd nabij is. Financieel is de club praktisch failliet en daarom moet technisch directeur Leo Beenhakker improviseren. Boven dit stukje hadden ook de namen van zijn andere aankopen en huurlingen kunnen staan: Fedor Smolov, een niet-scorende Russische spits gehuurd van Dinamo Moskou, Michael Lumb, een Deense linksback, Soren Larsen, een boomlange Deense spits waarvan niemand begreep dat Schalke 04 ooit bijna drie miljoen voor hem betaalde, Krisztian Simon, een Hongaarse buitenspeler waar heel Europa (echt waar!) achterna zou zitten maar vooral meisjes langs het trainingsveld imponeerde in plaats van op het veld of Adil Auassar, een verdediger die samen met Ruben Schaken transfervrij van VVV Venlo kwam en debuteerde in de met 10-0 verloren wedstrijd tegen PSV. Eigenlijk was het hele seizoen 2010/2011 één grote misser.

Tot zover tien miskopen in tien jaar Feyenoord. De financiële malaise van 2010 heeft één groot voordeel: Feyenoord heeft geen geld meer voor aankopen, laat staan voor miskopen. Eindelijk krijgen spelers uit de eigen jeugd (uit noodzaak, maar toch) de voorkeur. En zo heeft Feyenoord aan het begin van dit seizoen een selectie waarvan maar liefst negentien van de zeventwintig spelers met een rugnummer uit de eigen jeugd doorgestroomd zijn. Elk dubbeltje wordt vijf keer omgedraaid voordat er geld uitgegeven wordt aan een speler, in het licht van de vele miskopen van de afgelopen tien jaar een goed beleid.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s