Tien jaar Feyenoord in tien miskopen; deel 1

Deze zomer is het tien jaar geleden dat Feyenoord zeven miljoen euro neerlegde voor de Servische spits Danko Lazovic – een clubrecord. Feyenoord had, naar eigen idee, de beste spits van Europa vast weten te leggen. Dat viel tegen. Binnen de lijnen wist de Serviër nooit te imponeren, daarbuiten kwam hij regelmatig in aanvaring met trainers en medespelers.

Na Lazovic, die tegenwoordig in Rusland voetbalt, volgden te veel andere miskopen. In deze serie ga ik tien miskopen langs die kenmerkend waren voor de tijd waarin ze gekocht werden. Vandaag deel 1.

2004: Gerson Magrao

In de zomer van 2004 denken trainer Ruud Gullit en technisch directeur Mark Wotte een groeibriljantje gevonden te hebben: Braziliaan Gerson Magrao, een buitenspeler, wordt overgenomen van Cruzeiro. Het is een tijd waarin Feyenoord uit heel de wereld spelers aantrekt. Gullit en Wotte weten in korte tijd een enorm vreemdelingenlegioen naar Rotterdam te halen, waarmee ze een grote bijdrage leveren aan de financiële malaise die enkele jaren later uitbreekt op Zuid. Magrao weet in drie jaar tijd nooit te imponeren en komt tot slechts zes competitiewedstrijden en een wedstrijd in de UEFA Cup – allemaal in zijn eerste seizoen 2004/2005. Daarna speelt hij ruim twee jaar bij het beloftenteam van Feyenoord, waar hij gezien zijn salaris van minimaal tweehonderdvijftig duizend euro vermoedelijk de duurste reservespeler van Feyenoord ooit wordt. Tegenwoordig wordt Magrao, die later nog een paar jaar voor Dinamo Kiev speelt, vooral herinnerd als de speler die Feyenoord níet had moeten halen. Het had namelijk weinig gescheeld of Feyenoord had in de zomer van 2004 niet Magrao, maar spits Fred, die recent op het toernooi voor de Confederations Cup schitterde, aangetrokken. Maar Fred denkt er niet over naar Feyenoord te verkassen en Feyenoord kiest voor Magrao. Pijnlijk: een jaar later verdient Cruzeiro ruim tien miljoen aan Fred, terwijl Magrao Feyenoord enkel geld kost.

2005: Cory Gibbs, Alexander Ostlünd en Ivan Bandalovski

In de winter van het seizoen 2004/2005 blijken Gullit en Wotte nog niet uitgekocht. Op één dag worden drie spelers gekocht: Nicky Hofs van Vitesse, de Zweedse verdediger Alexander Ostlünd en de Amerikaanse verdediger Cory Gibbs. Ook de Bulgaarse verdediger Ivan Bandalovski wordt die winter naar Rotterdam gehaald. Op Hofs na weet niemand uit te blinken. Bandalovski speelt zijn wedstrijden in het beloftenteam, en hoewel Ostlünd en Gibbs een basisplaats hebben zijn ze symptomatisch voor Feyenoord’s beleid in die jaren. Voor een hoog salaris worden onbekende buitenlanders gekocht, zonder een duidelijke versterking te zijn. Gibbs, een vriendelijke jongen die na trainingen supporters altijd te woord stond, kwam tot slechts vijftien wedstrijden en één doelpunt, en vertrok na een verhuurperiode aan ADO Den Haag, in 2006 naar het Engelse Charlton Athletic. Inmiddels is hij gestopt met voetballen. Ostlünd vertrekt in 2006 eveneens naar Engeland, naar Southampton en is anno 2013 eveneens gestopt. Ivan Bandalovski vertrekt ook in 2006 en keert terug naar Bulgarije, waar hij voor Lokomotiv Sofia gaat spelen. Na drie jaar voor CSKA Sofia gespeeld te hebben is de verdediger nu transfervrij.

2006: Angelos Charisteas & Philippe Leonard

Eerst de tragedie, dan de klucht. En dan de reservespits van Ajax. In de zomer van 2006 breekt langzaam de pleuris uit op Zuid. Voorzitter Jorien van den Herik blijkt de club een lening gegeven te hebben waar vooral hijzelf van profiteert, terwijl technisch directeur Peter Bosz een keurkorps aan exotische aankopen doet. Benjamin de Ceulaer, de Belgische Beckham, wordt na een verhuurperiode bij Sint Truiden naar Rotterdam gehaald, Theo Lucius komt van PSV, de tweeëndertig jarige buitenspeler Jonas Kolkka, die bij ADO Den Haag aan het afbouwen was, kwam transfervrij over, Stein Huysegems van AZ en zo waren er nog meer middelmatige spelers die die zomer de weg naar de Kuip vonden. Op de laatste dag van de transfermarkt lijkt Feyenoord echter toe te gaan slaan en een grote naam te halen. De hele dag gonst het van de geruchten. ’s Ochtends wordt Feyenoord aan CSKA Moskou-spits Vagner Love gelinkt, ’s middags aan Noorse scherpschutter John Carew. Maar de avond eindigt met een handtekening van de Griek Angelos Charisteas, nota bene van Ajax! Voor tweeënhalf miljoen euro wordt de spits op het laatste moment overgenomen van de aartsrivaal. Een paniekaankoop, die slecht valt bij Het Legioen en de lont in het kruitvat aansteekt. In de maanden daarna is Charisteas, die een kwakkelend Feyenoord niet aan de praat weet te krijgen, vaak de kop van jut. Terwijl voorzitter Jorien van den Herik met pek en veren uit Rotterdam wordt verjaagd, ploetert Charisteas op het veld. Hij komt in achtentwintig wedstrijden tot negen doelpunten. Na een jaar wordt hij verkocht aan het Duitse FC Nürnberg en neemt Rotterdam afscheid van haar minst geliefde spits ooit.

Een week voor Charisteas’ komst heeft Feyenoord al een andere memorabele miskoop gecontracteerd, de Belgische verdediger Philippe Leonard, die na een verblijf bij Standaard Luik zonder club zat. Hij kwam tot slechts twee wedstrijden in het rood en wit van Feyenoord. Na de wedstrijd tegen Ajax, waarin zijn landgenoot Tom de Mul hem alle hoeken van het veld laat zien, verklaart iemand van het technische staf van Feyenoord dat Leonard moeite heeft met rechtsbuiten. Toch lastig voor een linksback.

Advertenties

Een gedachte over “Tien jaar Feyenoord in tien miskopen; deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s